از نقاط زيبای شهر اصفهان که به دستور شاه عباس ايجاد گرديد، ميدان شاه يا ميدان نقش جهان است که
در ۵۰۰ متر درازا و ۱۶۰ متر پهنا دارد. در اطراف ميدان مغازه ها و کارگاه های هنرمندان در دو طبقه بنا شده است. مسجد شاه در جنوب اين ميدان از نظر کاشی کاری و بلندی مناره ها و عظمت گنبد يکی از شاهکارهای معماری قرن يازدهم هجری ( هفدهم ميلادی) و بلکه همه قرون به شمار می آيد. مسجد شيخ لطف الله، در مشرق ميدان نقش جهان، نيز با کتيبه هايی به خط عليرضا عباسی از زيباترين آثار شهر اصفهان است. عالی قاپو و کاخ چهل ستون با تالارهای آينه و ايوان های بلند از بناهای دوران شاه
عباس اول و دوم صفوی، برا ی تشريفات درباری ساخته شده است

اين ميدان يكي از معدود فضاهايي است كه معماري ايراني آن از گزند موج بي هويتي فرهنگي تا حدودي در امان مانده است .البته اگر بتوان از سيم هاي برق - تابلو هاي متعددو بلند گوهاي ناهمگون و از همه مهمتر منظره زشت برج نيمه كاره ي جهان نما صرف نظر كرد
اما نكته اي كه چندي پيش حين قدم زدن در آن نظرم را جلب كرد جانمايي ساختمان هاي معروف در چهار ضلع آن است.
بناي عالي قاپو به عنوان مظهر حكومت در ميان ضلع غربي - در دوسوي خود سردر بازار(قيصريه) و مسجد شاه را دارد
به اين ترتيب شاه صفوي كه رو به ميدان در ايوان عالي قاپو مي ايستاده در سمت راست خود مسجد و در سمت چپ خود بازار را همراه ميديده است

پيوند حكومت با بازار و مسجد!

و البته در مقابل خود گنبد زيباي شيخ لطف الله كه مسجد خاص زنان حرم بوده است و ظرافت هاي معماري آن شايد زيبايي حوريان حرم را در ذهن شاه تداعي ميكرده است تا خستگي امور حكومت از ذهن ملوكانه رخت بر بندد.
***

Walking on the bridge...

Tiles

Bazar

عكس يادگاري سربازان امريكايي به مناسبت سال گرد حمله به عراق


هنوز امن تر از خانه مايكل جكسون!!
Still safer than Michael Jackson`s house!!

Hamsters in Love

بر خلاف عاشقان من طالب زن هاي پيرم!!!

دو جوان 18 و 22 ساله به جرم تجاوز به عنف به پيرزن 70 ساله به اعدام محكوم شدند.
ياد جوكي قديمي افتادم
پيرزني سوار اتومبيل مسافر كش شد و در جواب راننده كه مسير را پرسيد گفت
آقا برو از همين جاها كه دخترا رو ميدزدن ميبرن.
راننده: مادر اين حرفا چيه اينا شايعه اس
پيرزن: چي شد حالا كه رسيد به ما شايعه شد؟

و در اين بلبشوي به هم ريختگي اجتماعي ديگر تجاوز به پيرزن 70 ساله هم شايعه نيست.

چند روزيه كه تعطيلات طولاني نوروز تموم شده و زندگي روال عادي خودشو شروع كرده.
خيلي آرام هم بهار تهران رو داره زيبا ميكنه
هنوز غبار خاكستري- برگاي سبز تميز درخت هارو بد رنگ و تيره نكرده
هوا هم بر روال هر بهار بازيگوشه
يه لحظه سرده يه لحظه گرم
ولي صبح اول وقت كه ميري سركار يه بالاپوش ميچسبه بپوشي يا اينكه بخاري ماشينو بزاري روي كمترين درجه اش تا يه باد گرم مختصر پاهاتو گرم كنه موقع رانندگي
و يه دونه ازين آهنگ هاي لس آنجلسي دامبولي هم باقي خواب رو كه هنوز بعد از دوش صبحگاهي توي كله ات مونده از سرت بپرونه
و تو هم مثل ميليون ها راننده ديوونه ايراني لاي ماشين ها توي بزرگراه ويراژ بدي و هي معكوس بكشي و به زور راه بگيري و در عين حال هي به خودت بگي ديوونه اين چه وضع رانندگي يه!!
بعد اگه مث من محل كارت خارج از شهر باشه به اتوبان هاي بيرون شهر كه رسيدي عقربه كيلومتر بين 120 و 140 در نوسان باشه و باز با خودت بگي ميدوني توي اين شلوغي اتوبان توي لاين سبقت اگه كوچك ترين اتفاقي بيفته با اين سرعت 100 تا ماشين ميخورن به هم و مچاله ميشن
بعد تا بياي فكر كني كه ممكنه چه فاجعه اي پيش بياد برسي به خروجي اتوبان و از شلوغي اتوبان بزني بيرون و تا فردا صبح كه دوباره بياي توي اتوبان يادت بره كه به سوالت فك كني و همينطور روزها از پي هم برن و بيان و بعد وقتي بعد از 12 سال به تصادف به خونه يه آشناي قديمي بري كه سال هاست نديديش و ببيني بچه هاش كه آخرين بار كه ديديشون كوچولو بودن الان براي خودشون مردان و زنان جووني شدن تازه گذشت زمان بياد جلوي چشمت و با خودت بگي: يعني پونزده سال گذشته؟؟
و 40 سال بعد از امروز هم لابد تو يه موقعيت مشابه ميگي
يعني 40 سال گذشته؟
و تا بياد يادت بياد كه چطور گذشته و حساب كني كه 40 به علاوه 36 ميشه به عبارتي هفتاد و شيش! سر از خروجي اتوبان در بياري

...